315
ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب
گفتند که : بیدارید !
گفتیم که : بیداریم !
{حسین منزوی }
+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم آبان ۱۳۹۱ ساعت 9:1 توسط مسعود واحدی
|
264
خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود
... و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
... و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسیدن بود
گل شکفته! خداحافظ اگر چه لحظه دیدارت
شروع وسوسهای در من به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود
اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغلپیشه بهانهاش نشنیدن بود
چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود
{حسین منزوی}
+ نوشته شده در دوشنبه ششم شهریور ۱۳۹۱ ساعت 12:8 توسط مسعود واحدی
|