ما به ندرت برای کسانی که از ما بهترند راز دل می گوییم . حتی از محضرشان می گریزیم .

در مقابل ، بیشتر اوقات اسرار خود را نزد کسانی اعتراف می کنیم

که به ما شباهت دارند و در ضعف ها و حقارت هایمان شریکند .

بنابراین ما نمی خواهیم خودمان را اصلاح کنیم یا بهتر شویم

زیرا در این صورت ابتدا باید به حکم عجز و قصور خویش گردن نهیم .

ما فقط می توانیم که بر حالمان رقت اورند و در راهی که می روند تشویقمان کنند .

خلاصه می خواهیم دیگر مقصر نباشیم و در عین حال برای تزکیه نفسمان هم قدمی بر نداریم .


{سقوط - آلبرکامو}